Vorig jaar zag ik hier een schets van. En ik was direct verkocht. Die eenvoud...
Die sfeer.. van de jaren '40 in New York.
Dat verlangen..
Dat lot..
Prachtig.
Deze 6 min. durende animatie van Disney kreeg in 2012 zeer terecht een nominatie voor Best Animated Short Film bij de Academy Awards.
Ik heb er lang op moeten wachten, maar vandaag is ie dan voor het eerst voor het grote publiek te bewonderen (via Youtube)!
woensdag 30 januari 2013
Birdsongs of the wasteland
Maandag is ie verschenen en dinsdag (gisteren) heb ik 'm helemaal grijs gedraaid (lang leve Luisterpaal): 'Birdsongs of the wasteland', van Equinox, the peacekeeper. Wat een prachtig album. Vanmiddag koop ik 'm via iTunes.
"Akoestische singer-songwriter-stuff die treffend verrijkt wordt met
veldopnames van vogels op het platteland, een occupy- movementbetoger in
Brussel, feestende Colombianen en iemand die in Varanasi (de stad waar
de doden worden verbrand) zijn gezangen aan het oefenen is aan de oever
van de Ganges. Dat is ongeveer de ziel van het tweede album van Equinox,
The Peacekeeper. Een werkstuk met een tedere (soms ingetogen statige)
inborst en een klassiek hart qua arrangementen. Een reizend album dat
perfect tot zijn recht komt on the road maar ook op maat is van
huiskamers en een toer in het buitenland. Nooit sloganesk maar qua
teksten wel poëtisch zoekend naar de grote voorbeelden Bob Dylan en
Leonard Cohen. Mooi werk van globetrotter Wouter Buyst. 'Birdsongs On
The Waste Land', 's mans tweede plaat, nestelt zich probleemloos in je
oren."
Bram Vermeersch, RifRaf
Bram Vermeersch, RifRaf
maandag 28 januari 2013
Glass Farm
O, wat vind ik dit geweldig! De 'glazen boerderij' van architecten MVRDV. Op 17 januari geopend. Spiksplinternieuw dus. Ik zou er bijna voor naar Schijndel rijden om het van dichtbij te gaan bewonderen..Door bombardementen in 1944 lag er in het Brabantse dorp Schijndeleen een extra groot marktplein. Winy Maas, één van de architecten van MVRDV, spoorde als 20-jarige in 1980 de toenmalige burgemeester al aan om de plek op te vullen.
Van veraf lijkt het de Glass Farm een doorsnee boerderij die je in de wijde omgeving zult vinden van Schijndel, maar het gebouw is 1,6 keer groter en gemaakt van een groot metalen frame en uiteraard glas, waarin beelden van een langgevel boerderij in gebrand zijn. Het nieuwe pronkstuk van het dorp telt 1800 m² aan glas en biedt straks 1600 m² aan ruimte voor winkels, restaurants, kantoren en een wellness-centrum.
Wat een cool idee.
zaterdag 26 januari 2013
vrijdag 25 januari 2013
Kastor
'Kastor' is een presse papier en een punteslijper in één. Ontworpen door Alessi-designer Rodigo Torres.
Het houtverslindende bevertje was vorige week in Parijs voor het eerst te zien, tijdens dé interieurbeurs van Europa: Maison et Objet.
Uitzicht is een afstand die zich omkeert
Ons Bernke (nichtje van Reinier) debuteert deze maand met haar eerste dichtbundel 'Uitzicht is een afstand die zich omkeert'. Haar debuutbundel verschijnt op Gedichtendag, 31 januari. Heb 'm nét bij bol.com gereserveerd!
Onderstaand een gedicht van Bernke dat (met nog vijf van haar gedichten) al eerder in het jaarboek van het NLse literaire tijdschrift De Revisor verscheen. En dat ik wel toepasselijk vond met al die kou nu :-)
*
ik kon voor het eerst de stad niet meer aankijken
het was avond en kou drukte schouders naar de grond
een man liet op een afstand waar je niets van zeggen kon
zijn handen over mijn lichaam gaan
de mensen moesten naast de stoep lopen
ze hadden gezichten waar de wind in was geveegd
de geur van platgetreden straten
gepofte kastanjes, uitlaatgas
gestapeld in mijn neus
er is nog heel veel liefde in de warenhuizen
warme lucht door roosters omhoog geblazen
een opwaaiende jas, een openslaande deur
ik ben zes en sta met een plaatje genaaid in mijn zwempak
te treuzelen aan de kant
en denk: warmte komt met vlagen
ik vraag me af wat ik precies verloren ben
waarom ik steeds achterom kijk
goed vermomde tic
iets dat ik ook wel bij mezelf zoeken mag
want ik dacht: korte rokjes
dat pakt zo lekker licht
*
Onderstaand een gedicht van Bernke dat (met nog vijf van haar gedichten) al eerder in het jaarboek van het NLse literaire tijdschrift De Revisor verscheen. En dat ik wel toepasselijk vond met al die kou nu :-)
*
ik kon voor het eerst de stad niet meer aankijken
het was avond en kou drukte schouders naar de grond
een man liet op een afstand waar je niets van zeggen kon
zijn handen over mijn lichaam gaan
de mensen moesten naast de stoep lopen
ze hadden gezichten waar de wind in was geveegd
de geur van platgetreden straten
gepofte kastanjes, uitlaatgas
gestapeld in mijn neus
er is nog heel veel liefde in de warenhuizen
warme lucht door roosters omhoog geblazen
een opwaaiende jas, een openslaande deur
ik ben zes en sta met een plaatje genaaid in mijn zwempak
te treuzelen aan de kant
en denk: warmte komt met vlagen
ik vraag me af wat ik precies verloren ben
waarom ik steeds achterom kijk
goed vermomde tic
iets dat ik ook wel bij mezelf zoeken mag
want ik dacht: korte rokjes
dat pakt zo lekker licht
*
donderdag 24 januari 2013
Erwin Olaf en Neorealisme
Vanmiddag met buurvrouw Mirjam naar het Museum voor Moderne Kunst in Arnhem geweest. We gingen speciaal voor de tentoonstellingen 'In de schaduw van morgen. Neorealisme in Nederland' en 'Regressive' (met werk van Erwin Olaf).
'Regressive' bestond uit de fotoserie Dusk & Dawn (2009), de installatie Keyhole (2011) en de fotoserie Berlin (2012), alledrie van Erwin Olaf. Keyhole en Berlin zijn voor het eerst te zien in Nederland.
Mirjam en ik vonden de tentoonstelling over neorealisme tegenvallen (met name in de presentatie/opbouw van de tentoonstelling) en die van Erwin Olaf juist heel gaaf. Met name de filmpjes die de fotoserie Dusk & Dawn ondersteunden, maakten indruk bij ons (en lieten ons geïntrigeerd achter).
Dit is de teaser van de filmpjes (die tegelijkertijd worden afgespeeld):
Erwin Olaf heeft zich voor de twaalf werken van Dusk & Dawn laten inspireren door Francis Brenjamin Johnston. Zij fotografeerde in 1899 zwarte Amerikaanse leerlingen van het Hampton Instituut in Virginia, die een andere toekomst tegemoet gingen dan vrijgekomen slaven. In Dusk portretteert Olaf een gezin met donkere huidskleur en in Dawn zie je dezelfde scènes, maar dan in Rusland, tegen een bleke achtergrond.
Ook The Keyhole vond ik interessant. "De installatie The Keyhole is een ruimte waarop aan de
buitenkant een serie foto’s is te zien van mannen, vrouwen, kinderen,
vrijwel allemaal met het hoofd van de kijker afgewend (zie
foto’s). Erwin Olaf fotografeerde ze in een sobere, tijdloos aandoende
omgeving. Er is een sterke emotie van schaamte en vernedering voelbaar.
Aan twee zijdes van de ruimte bevinden zich deuren waar door
een sleutelgat naar binnen gekeken kan worden."
Dit las ik ergens over de fotoserie Berlin:
"Voor de serie Berlin liet hij zich inspireren door de jaren '20 en '30 van de vorige eeuw. In deze tijd van het interbellum ziet de kunstenaar een gelijkenis met onze huidige tijd, een tijd van crisis. 'Wij, de westerse wereld, dansen op de rand van de vulkaan. Je voelt dat er iets onheilspellends op ons afkomt, je leest het in de kranten, maar we feesten gewoon door. We staan op een kantelpunt, dat gevoel heb ik willen uitdrukken in deze serie.' En waar kan dat dan beter dan in Berlijn? De stad waar het culturele leven tijdens die periode als nergens anders zinderde van machtsstrijd en naderend onheil."
"Macht wordt door Erwin Olaf uitgebeeld door kinderen. Een portret van
een meisje dat ons aankijkt met een zelfverzekerde, intimiderende blik.
Met haar valt niet te spotten. Ze is gekleed in iets wat associaties
oproept met militaristische kleding. De foto's zijn filmachtig,
surrealistisch bijna. Het is het dromerige, nachtmerrieachtige van die
periode en onze huidige tijd, aangescherpt door beladen locaties in
Berlijn als het Olympisch Stadion uit 1936 en de loge van de
Vrijmetselaarsvereniging."
Ik vond met name die 'macht'-foto's met kinderen heeeeel sterk.. Creepy ook..
Mooi winters uitzicht trouwens vanuit het museum vanmiddag :-)

'Regressive' bestond uit de fotoserie Dusk & Dawn (2009), de installatie Keyhole (2011) en de fotoserie Berlin (2012), alledrie van Erwin Olaf. Keyhole en Berlin zijn voor het eerst te zien in Nederland.
Mirjam en ik vonden de tentoonstelling over neorealisme tegenvallen (met name in de presentatie/opbouw van de tentoonstelling) en die van Erwin Olaf juist heel gaaf. Met name de filmpjes die de fotoserie Dusk & Dawn ondersteunden, maakten indruk bij ons (en lieten ons geïntrigeerd achter).
Dit is de teaser van de filmpjes (die tegelijkertijd worden afgespeeld):
Erwin Olaf heeft zich voor de twaalf werken van Dusk & Dawn laten inspireren door Francis Brenjamin Johnston. Zij fotografeerde in 1899 zwarte Amerikaanse leerlingen van het Hampton Instituut in Virginia, die een andere toekomst tegemoet gingen dan vrijgekomen slaven. In Dusk portretteert Olaf een gezin met donkere huidskleur en in Dawn zie je dezelfde scènes, maar dan in Rusland, tegen een bleke achtergrond.
Ook The Keyhole vond ik interessant. "De installatie The Keyhole is een ruimte waarop aan de
buitenkant een serie foto’s is te zien van mannen, vrouwen, kinderen,
vrijwel allemaal met het hoofd van de kijker afgewend (zie
foto’s). Erwin Olaf fotografeerde ze in een sobere, tijdloos aandoende
omgeving. Er is een sterke emotie van schaamte en vernedering voelbaar.
Aan twee zijdes van de ruimte bevinden zich deuren waar door
een sleutelgat naar binnen gekeken kan worden."
Dit las ik ergens over de fotoserie Berlin: "Voor de serie Berlin liet hij zich inspireren door de jaren '20 en '30 van de vorige eeuw. In deze tijd van het interbellum ziet de kunstenaar een gelijkenis met onze huidige tijd, een tijd van crisis. 'Wij, de westerse wereld, dansen op de rand van de vulkaan. Je voelt dat er iets onheilspellends op ons afkomt, je leest het in de kranten, maar we feesten gewoon door. We staan op een kantelpunt, dat gevoel heb ik willen uitdrukken in deze serie.' En waar kan dat dan beter dan in Berlijn? De stad waar het culturele leven tijdens die periode als nergens anders zinderde van machtsstrijd en naderend onheil."
"Macht wordt door Erwin Olaf uitgebeeld door kinderen. Een portret van
een meisje dat ons aankijkt met een zelfverzekerde, intimiderende blik.
Met haar valt niet te spotten. Ze is gekleed in iets wat associaties
oproept met militaristische kleding. De foto's zijn filmachtig,
surrealistisch bijna. Het is het dromerige, nachtmerrieachtige van die
periode en onze huidige tijd, aangescherpt door beladen locaties in
Berlijn als het Olympisch Stadion uit 1936 en de loge van de
Vrijmetselaarsvereniging." Ik vond met name die 'macht'-foto's met kinderen heeeeel sterk.. Creepy ook..
Mooi winters uitzicht trouwens vanuit het museum vanmiddag :-)

Abonneren op:
Posts (Atom)
_poster.jpg)






