I did it! De 4EM

I did it! Ik heb de 4EM, de vier Engelse mijlen, gelopen! Wat een geweldige sfeer en ervaring was dat gister, zeg. De binnenstad van Zwolle gonsde van de hardlopers, bandjes, supporters, media en de 500 vrijwillers die het halve marathon en de Engelse mijlen mogelijk maakte.

Het was eigenlijk helemaal nog niet de bedoeling dat ik de 4EM zou lopen; ik heb nog nooit 6,4 km achter elkaar hardgelopen.. Maar toen ik Betty twee weken geleden op de IJsseldijk al hardlopend tegenkwam en een eindje met 'r mee rende, tipte ze me dat Amanda niet mee zou kunnen doen en ik haar startbewijs misschien wel zou kunnen overnemen. Ik wist direct dat dit een opportunity was die ik niet kon laten schieten én dat ik er eigenlijk nog niet klaar voor was, haha. Ach, ja, soms moet je gewoon maar even twee sporten van de ladder hoger reiken, just to see of je 't kunt.

En het is gelukt. Aan één stuk hardgelopen. #trots

Grappig: de laatste kilometer richting de finish gaan ook volslagen onbekenden je aanmoedigen. Echt heel leuk en lief! En, het helpt. #grotegrijns. Echter.. omdat ik onder Amanda's naam liep en haar naam op mijn buik had staan (samen met mijn startnummer etc.), waren de aanmoedigingen van het soort: "Kom op, Amanda, je kunt het!" en "Amanda! Amanda! Go, go, go!" en "Nog een klein stukje, Amanda, je bent er bijna!" Hahahaha 


 

Laatste meters voor de finish..

Yeah! Gehaald!

Nét na de finish stonden Judith&Reinier

"Ik had je niet herkend zonder kleren"

Yes! Ik loop zaterdag de 4 EM, de vier Engelse mijlen, in de Zwolse binnenstad. Betty had me getipt dat ik de kaart van Amanda over kon nemen. Ik loop dan wel onder haar naam, want de registratie omzetten kan niet meer op deze korte termijn, maar who cares; ik loop zaterdag mee! #mijneerstewedstrijd

Ter laatste voorbereiding liep ik vanochtend nog een duurloop langs de IJssel. Halverwege op de dijk zie ik twee mannen in sportkleding hun ongetwijfeld welverdiende rust nemen leunend tegen een hekje. Terwijl ik halfgroetend voorbij wil joggen, denk ik nog 'hé, ken ik die ene niet ergens van..?'.  Tot één van de twee (die ene) me enthousiast begroet met 'hé, Mirjam is het toch?'. Ik rem af. "Eh.. ja." Koortsig laat ik in gedachten al mijn kennissen uit het dorp de revu passeren, en wanneer ik tot de conclusie kom dat ik hem toch echt niet kan plaatsen, kijk ik hem licht 'puzzled' aan.

Hij glimlacht. "Je doet toch aan toneel?" Aha. Opgelucht en verontschuldigend antwoord ik: "Ja! Ach ja, als je eenmaal hier op het toneel hebt gestaan, dan kent iedereen in het dorp je. Terwijl jij zelf vervolgens nog niemand kent, haha."
"Ja, maar je kent me wel"
"Eh.." Mijn glimlach en opluchting is in één keer weg. #shit
"Ik ben van de 'andere' Miryam. Van toneel." licht hij toe.
"O! Jaap! O, tuurlijk. Jaap!" Natuurlijk, hij is de man van een van mijn toneelvriendjes. Stom, stom, stom, niet herkend.
"Ik had je niet herkend zonder kleren!" zeg ik verklarend. En ik lach vervolgens hard om mijn eigen, bewust gemaakte, grap. De mannen kijken me even aan. Met een blik die me direct duidelijk maakt dat zij het 'Ikje' uit een recente NRCNext niet hebben gelezen..

'Ikje' door Ria de Jong

Met mijn man wandel ik op een zaterdagmiddag in de stad. Het is mooi weer en druk, dus laveren tussen de kinderwagens en tegenliggers. Een man valt me op, ik zie iets bekends aan hem maar kan hem niet plaatsen. Hij vangt mijn blik, de zijne blijft hangen en hij kijkt mij vragend aan. Dan weet ik wie het is. "Aah, Hans, hoi. Ook lekker aan het winkelen?" Dan valt het kwartje bij hem ook. "O, Ria. Ja, natuurlijk. Sorry hoor, ik herkende je niet met kleren aan." We lopen door. Even stilte, dan zegt mijn man: "Ehh... met kleren aan??" "Ja, ik ken hem van het hardlopen." 

Toch maar ff uitgelegd.
Toen moesten ze (wél) lachen.

Nooit meer koud..?

Op aanraden van mijn leidinggevende die maandag mijn zielige 'ik-heb-het-zo-koud-nu-na-het-hardlopen'-tweet zag, en natuurlijk niet wil dat ik ziek word ;-) , heb ik een windbreaker gekocht.

Heb 'm maar gelijk in charmant fluoriserend oranje gekocht, zodat ik niet meer zo'n suf reflecterend hesje aan hoef tijdens de donkere hardloopavonden..

Ik kende het merk (van het jasje) trouwens nog niet, maar ik vind het een goed verzonnen merknaam: "INQ is het populaire sport performance merk voor de recreatieve en actieve sporter die een uitdaging niet uit de weg gaat. INQ staat niet voor niets voor 'I Never Quit'. " Stoer.

Ook stoer: vanmiddag werd er weer met me geflirt tijdens het hardlopen. Da's nu al de tweede keer in twee weken! Terwijl ik in een lange (strakke, dat dan weer wel) broek en shirt loop mét muts en handschoenen! Hardly sexy zou je zeggen.. En ik maar leuke jurkjes en hoge hakken kopen in de veronderstelling dat mannen dat aantrekkelijk vinden, haha. Come to think of it, de man die vandaag met me flirte terwijl ik hem tegemoet holde, geeft me wel een aanwijzing.. "Je beweegt mooi.." zei ie. 

Ah.

:-)

Ik kon nog wel 5 km..

Net weer hardgelopen. De laatste keer was twee weken geleden... Voelde me schuldig, en dus pepte mezelf op. En ik ben zo blij dat ik ben gegaan! De intervaltraining die op het programma stond, kon ik prima aan de muziek was lekker opzwepend. En de regen deerde me ook niet eens!? Anyway, ik heb de smaak weer te pakken :-)

Dit liep zooooo lekker! Ik kon nog wel 5 km...

Air..

Net een uurtje hardgelopen. In het donker. Met een bijna, bij-na volle maan in een heldere, frisse najaarslucht. Heerlijk.

Ik ben na een jaar hardlopen wel lekker 'ingelopen' moet ik zeggen. Mijn rondjes kan ik inmiddels blind lopen en mijn hardloopkledingsetjes beginnen de eerste tekenen van slijtage te vertonen. Zo niet mijn hardloopschoenen. Gelukkig. Het waren blijkbaar toch echt goeie die ik destijds kocht; ze zaten vanaf het begin als gegoten én ik heb, ook na een jaar, nog geen klachten/blessures doordat ik scheef zou lopen, ofzo, en ze daarmee schuin zou afslijten, en daardoor minder steun zou hebben. Ofzo.

En dat terwijl het geen Nike-schoenen zijn ;-)

Henk van Straten poste vandaag een column over Nike Air-schoenen op zijn website. Over de eerste sportschoenen (met Air) die hij ooit kreeg. Zie hieronder. 

Air (door Henk van Straten)
Mijn oudere broer Krijn kwam ooit thuis met nieuwe sportschoenen. Dat was bij ons thuis sowieso iedere keer een grootse gebeurtenis, wanneer één van ons vier jongens nieuwe schoenen had gekregen, maar ditmaal kon je zelfs het meubilair de adem horen inhouden. Trots wees Krijn naar het plastic gaas achterop zijn hielen. ‘Ik heb air,’ zei hij met geveinsde nonchalance.
Ik had er al wel van gehoord, van air, maar de term had tot dan toe een louter mythische connotatie gehad. Aura, karma, reïncarnatie, het zesde zintuig... air.
Het daaropvolgende weekend, bij mijn vader in Rotterdam, zeurde ik om sportschoenen met gaas achterop de hiel. ‘Dan hoef ik een jaar geen nieuwe schoenen meer echt-niet-echt-niet-echt-niet!’ En ik kreeg ze ook. Het waren niet bepaald sportschoenen van een a-merk. Als er zoiets bestaat als imitatie-kunststof dan is dat waar ze van waren gemaakt. Maar soit, ik had air. Met iedere stap die ik zette, schoot er een elektrische scheut euforie door m'n lijf.
Toen ik na dat weekend terugkwam in Eindhoven, rende ik met een buik vol blijdschap direct naar mijn broer toe. Piepend en slippend kwam ik met mijn rechter gaas-hiel onder zijn neus tot stilstand. ‘Kijk, Krijn!’ riep ik. ‘Ik heb ook air!’
Kalmpjes liet Krijn zijn Sjors & Sjimmie stripboekje zakken en contempleerde gefascineerd mijn voeten. ‘Dit,’ zei hij grijnzend, en wees opnieuw naar zijn eigen schoenen. ‘Is air.’
Pas op dat moment kreeg ik in de gaten ik dat hij niet naar het gaas achterop zijn hielen, maar naar de raampjes in zijn zolen had gewezen.
‘En dat,’ sprak hij met koel plezier fonkelend in zijn ogen. ‘Is géén air.’

Hardlopen met 'blote voeten'

Women's Jaya W168

Toegegeven, het ziet er niet uit. Mijn kans op 'flunning' is hiermee echt bekeken. Maar... ik wil ze hebben. Schijnt echt veel beter voor je gewrichten te zijn. Ik geloof daar heilig in.

Stukje theorie: Het argument van deze lopers is dat al die goede schoenen, met alle demping, dikke hielen, stabilisatie en dergelijke het aantal blessures niet omlaag heeft gebracht. Sommige blessures ontstaan zelfs door de schoenen. Zo verzwikt men eerder de enkel, naargelang de zool dikker is.
Een blote voet staat laag, en zwikt niet. Andere blessures ontstaan doordat de voet en het been 'lui' worden met dikke zolen. Hieraan gerelateerd is de discussie van haklanding/voorvoetlanding. Op blote voeten landt niemand op zijn hakken. De natuurlijke landing, met blote voeten, is op de voorvoet. Direct daarna komt ook de hiel op de grond, en dan wordt afgewikkeld naar de voorvoet. Dus: Bal-Hiel-Bal. Hierbij behoort een loopstijl waarbij de voeten dicht onder het lichaam blijven. De paslengte is kort, het lichaam helt enigszins voorover, zodat het zwaartepunt boven, en niet achter, de voeten ligt.

Looptechnieken als poserunning en chirunning passen goed bij blootsvoets lopen. Volgens de voorstanders is het menselijk lichaam gebouwd op lopen en rennen, ook op harde, rotsachtige ondergronden, zoals die in veel delen van de wereld bestaan. Ze wijzen er bovendien op dat mensen die op blote voeten lopen veel minder voetproblemen hebben dan het geschoeide deel van de mensheid. Bron: Wiki.

O ja, en voor mannen zijn er natuurlijk stoerdere modellen ;-)

Men's sprint

Wat was de IJssel weer mooi vanochtend..

Ik heb echt weer zo genoten van mijn vaste hardlooprondje langs de IJssel. Het was nog vroeg, en een beetje fris. Maar dat hoort zo, vind ik: je moet starten met kippevel, dat is de meest lekkere buitentemperatuur om te lopen! En dit is wat ik vanochtend zag en dacht:

Waar ik normaal een kilometer ver over de weilanden naar de IJsseldijk kan kijken, onttrekt nu een ondoordringbare deken van mist, de hekjes, bomen en roodbonte koeien, aan mijn zicht. Geruisloos glijden twee lichtgrijze ganzen over het spiegelgladde water van de sloot. Ik passeer het weitje met de herten, lama's en walibi's op een draf. Nog geen meter van me vandaag staan, vlak achter het hek, een jong hert en een jonge lama naast elkaar. Met glanzende ogen en lange, natte wimpers volgen ze nieuwsgierig mijn bewegingen.

Ik loop langs schapen, bokjes, bomen, en jog de dijk op. De nevel die over de IJssel en de uiterwaarden ligt, reikt tot aan de dijk. De zon is net op. Het licht valt op een gammel hekje waarop een aantal kraaien zitten. Er is geen mens te bekennen in de wijde omtrek.. En het is nog steeds stil om me heen. Ik loop langs het hekje en pas op het laatste moment vliegen de kraaien lui en laag weg, richting de IJssel. Twee zwanen vliegen laag over mijn hoofd. Het geklapwiek van hun vleugels maakt een heerlijk geluid: swiessj, swiessj, swiessj. Ik kom langs geoogste maisvelden. Normaliter een troosteloos gezicht. Nu geeft de warme gloed van de zon de gele korte stengels de charme van de goudrossige stoppelbaard van een goedlachse Ier.

'Uitgerust' kom ik thuis..

5 km langs de IJssel (zonder 'flunning' dit keer)

Net hardgelopen langs de IJssel. Lekker. Het was maar 5 km, maar toch, 't was weer fijn. Op mijn rondje kom ik altijd veel leuks tegen: veel dieren en aardige mensen. Zo zie ik (achter hek en sloot weliswaar) schapen, Lakenvelder koeien (en andere koeien), paarden, zwarte zwanen, walibi's (kleine kangaroes), Mandarijn-eendjes, alpaca's (lama's), kalkoenen, geitjes en kippen. En, in het wild, ook nog eens futen, witte zwanen, zwaluwen en soms, als ik erg vroeg ben, fazanten en reeën! En er lopen ook nog eens half-wilde Konikpaardjes en Galloways (zwart behaarde runderen). En mensen natuurlijk. Fietsend, wandelend (met of zonder hond), skatend of hardlopend. En altijd vriendelijk. Iedereen is altijd vriendelijk tegen hardlopers, heb ik het idee.
Een ietwat extreem voorbeeld: op vakantie werd ik tijdens het hardlopen door een passerende Fransman mee uit gevraagd?! Daar snap ik niets van.. Toegegeven, ik heb een leuk hardloop-pakje aan (maar ook niet zooo bijzonder), maar wie vraagt nu een bezwete vrouw met rode konen mee uit? Nadat ik zijn aanbod vriendelijk maar standvastig had afgeslagen (wat even moeite koste gezien mijn versnelde ademhaling en mijn gebrekkige Frans..), liep ik gevleid maar puzzled door. Zou het dan toch waar zijn..? Dat mannen sportende vrouwen aantrekkelijk vinden? Volgens een Brits onderzoek dat in het voorjaar van 2010 werd gehouden, wel. Daaruit blijkt zelfs dat 24 procent van de hardlopers rent om te flirten. Dat heeft zelfs een naam: ‘flunning’ (running + flirten). Zo heeft 36 procent van de lopers heeft tijdens het rennen wel eens geflirt (oke, ik geef toe, als mannen roepen, zwaaien of toeteren, zwaai ik met een glimlach terug). En wist je dat 10 procent van de mannen en 5 procent van de vrouwen tijdens hardlopen aan seks denkt? Tja, je moet toch ergens aan denken ;-)

Galloways en vogels langs de IJssel